Bagamoyo - Weblog van Daniel de Wolf

The End Of Blogging As I Know It

Ik heb mijn besluit genomen: ik ga stoppen met bloggen zoals ik nu doe. Het kost teveel tijd en begint bijna als een verplichting te voelen. Dus 't is mooi geweest. De komende tijd zal ik hier nog sporadisch wat berichten plaatsen, totdat mijn account is afgelopen (juli). En verder blog ik wel verder op andermans blog (zie de bloglinks aan de linkerkant van deze pagina). Voor wie echt op de hoogte wil blijven van waar ik mij bezig houd, die kan de digitale nieuwsbrief aanvragen die we in het kader van Thugz Church met regelmaat zullen uitbrengen.

Beste bloggers en bloglezers: bedankt voor het bezoeken van mijn blog en blogze verder nog!

                                                             Hier nog wat leuke blogplaatjes.

                Daniel

Genade

Gisteren de aardige film The Man Without A Face  gezien, waarin Shakespeare's De Koopman van Venetie wordt geciteerd. Een prachtige quote over genade:

The quality of mercy is not strain'd,
It droppeth as the gentle rain from heaven
Upon the place beneath: it is twice blest;
It blesseth him that gives and him that takes:
'Tis mightiest in the mightiest: it becomes
The throned monarch better than his crown;
His sceptre shows the force of temporal power,
The attribute to awe and majesty,
Wherein doth sit the dread and fear of kings;
But mercy is above this sceptred sway;
It is enthroned in the hearts of kings,
It is an attribute to God himself;
And earthly power doth then show likest God's
When mercy seasons justice. Therefore, Jew,
Though justice be thy plea, consider this,
That, in the course of justice, none of us
Should see salvation: we do pray for mercy;
And that same prayer doth teach us all to render
The deeds of mercy. I have spoke thus much
To mitigate the justice of thy plea;
Which if thou follow, this strict court of Venice
Must needs give sentence 'gainst the merchant there.

(The Merchant of Venice, Act 4, Scene 1)

In het Nederlands kennen wij alleen het woord genade. In Het Engels kennen ze daar twee woorden voor grace en mercy. Philip Yancey vertaalt het verschil als volgt: mercy is dat je niet krijgt wat je wel hebt verdiend, en grace is dat je wel krijgt wat je niet hebt verdiend.

What once was hurt
What once was broken
What left a mark
No longer stings
Because Grace makes beauty
Out of ugly things

(U2, Grace)

YfC en tikkertje

Afgelopen week ben ik op stafconferentie geweest met 150 andere 'Joeters'. En iedereen die niet bij YfC werkt: wees jaloers! Ik ben echt trots op deze club vol dwaze, nuchtere, idealistische, bevlogen, creatieve mensen. Nergens gaan een lach en een traan zo snel en zo echt hand in hand als bij YfC... En nergens wordt het begrip 'interkerkelijk' zo gevierd als bij 'de Joet'. Tenminste, voor zover ik weet natuurlijk :)

Er was een erg goede spreker gevraagd: Mark Aldridge van New Wine. Heeft me aan het denken gezet en daar kom ik vast nog wel eens op terug op mijn blog.

Ik ben, terwijl ik op die conferentie zat, wel getikt door Paul Abspoel. Tikkertje, dat is een online blogspelletje en ik wil geen spelbreker zijn. Maar ik blijf wel trouw aan mijn Nederlands, Paul.

1. As a child, what did you always say you wanted to be when you grew up?

Ik heb als kind nooit één overheersende droom gehad. Profvoetballer, atleet, zeeman, brandweerman, held, president, hondenfokker (in Wales). Dat was het wel zo’n beetje.

2. If you had to choose one thing that you’ve always dreamed of doing, what would it be? What is stopping you?

Ik kies voor twee dromen. De eerste is de meest egocentrische: route 66 of een andere mooie route in Amerika rijden. De tweede is nobeler van aard: samen met Tanja aan de slag in een ander land; ontwikkelingswerk, straat/wees/AIDSkinderen, dat soort stuff. Wat stopt me: in het eerste geval geld en tijd. In het tweede geval het feit dat onze 'roeping' op dit moment in Rotterdam ligt.

3. Who is your biggest fan? Who is always encouraging you to be all that you can be?

Mijn vrouw, duh. Hoewel, fan… Ze kent me goed genoeg om me niet te adoreren. Dat ze desondanks in mij blijft geloven, maakt me een fan van haar ;-)

4. What Bible study or book (besides the obvious – The Bible) has most impacted your life to date?

‘Genade, wat een wonder’, Philip Yancey. Yancey staat op één, gevolgd door Brennan Manning, Tony Campolo en Donald Miller. Maar ik hou ook van literatuur. En ik heb ‘De Scheepsjongens van Bontekoe’ minstens twaalf keer gelezen.

5. When are you the happiest?

Moeilijk te zeggen. Ik ben een gelukkig mens en er zijn zoveel (kleine) dingen waar ik blij van word. Het klinkt vroom, maar is toch wel waar: mijn diepste vrede vind ik in momenten van besef van Gods liefde voor mij. Wanneer ben ik NIET gelukkig: als ik ruzie heb met Tanja en als ik werk doe wat ik niet kan / niet leuk vind.

Ik tik twee volgende mensen: Ds Polleke en Nico-Dirk.

Emerging church

Op mijn blog schrijf ik veel over emerging church. Daar wordt met regelmaat door lezers en medebloggers op gereageerd. Maar wellicht is niet iedere lezer even goed bekend met deze jonge beweging. Ik heb op mijn weblog in ieder geval nooit een goede poging gedaan om eea toe te lichten. Voor een goede beschrijving kun je surfen naar deze site van Martijn Vellekoop en daar een goed artikel downloaden. Het is actueel, helder, bondig, niet te lang en biedt een goede introductie tot zaken als emerging church, de veranderende samenleving en de veranderende kerk, de verhouding tot het postmodernisme, post-christendom, etc!

Thugz Church

Spannende tijden. Per 1 januari 07 werk ik fulltime voor Thugz Church, de geloofsgemeenschap in de Rotterdamse Tarwewijk, die ontstaan is uit het werk van The Mall.  De komende twee jaar voor de helft betaald door Youth for Christ Nederland, voor de helft levend van giften van onze persoonlijke achterban.  Financieel is dat laatste nog niet rond, maar nog spannender vind ik de vraag hoe Thugz Church zich verder gaat ontwikkelen komend jaar en of we groei zullen zien; in kwaliteit en kwantiteit, in discipelschap en gemeenschap. Ik ben benieuwd wat God gaat doen. Voor mijn gevoel is het een soort experiment. Want het is fragiel, onzeker en kwetsbaar. En soms heb ik het gevoel dat we amper weten waaraan we begonnen zijn en waar we naar toe gaan en hoe we verder moeten. Als tasten in het duister. Maar het is ook een opwindend avontuur: opnieuw ontdekken, vanaf de basics, wat gemeente-zijn inhoudt, mensen zien komen en zien veranderen, voor mensen iets kunnen betekenen, groeien als team... Ik ben verbaasd over wat er al ontstaan is. Ik voel mij in ieder geval vaak onbekwaam en onmachtig. Maar God werkt, in en door gewone mensen, mensen waarvan niemand het verwacht.

Het concept

Soms vragen mensen naar ons concept. Alsof er een bepaalde formule is. De grootste 'succesfactor' van Thugz Church is, denk ik, dat onze bezoekers komen op basis van de opgebouwde relaties met de leden van ons team en dat ze voelen dat ze echt welkom zijn, ongeacht afkomst, verleden, kleding, status, etc. En dat we ze bij de diensten proberen te betrekken. We beschikken niet over de beste apparatuur, we hebben niet de meest spetterende band en de beste sprekers. We presenteren geen gelikte en geoliede show. De diensten zijn een vreemde mix van liturgie en rommeligheid. Voor sommigen lijkt het misschien op een amateuristische poging om kerkje te spelen. Maar de bezoekers weten dat we menen wat we zeggen, dat we proberen te leven wat we leren, proeven waarschijnlijk dat we echt willen zijn en dat onze houding en boodschap genade, hoop en liefde uitstralen. Maar een echt concept is er niet, behalve dan dat we Jezus proberen na te volgen. Anders zou ik het ook niet weten. En ook dat navolgen gaat maar met vallen en opstaan...

Wat is de stand van zaken?

Thugz Church bestaat nu ruim 1,5 jaar. We ( we = een enthousiast en supergemotiveerd team van 7 mensen) begonnen met tweewekelijkse diensten, waar voornamelijk jongeren op afkwamen. Inmiddels komen er nu wekelijks volwassenen, jongeren en kinderen. Aantal en frequentie wisselen sterk. Zo is de opkomst 0 (afgelopen zomer) en zo is de opkomst 130 (afgelopen kerst). We bereiken een groep van ongeveer 150 mensen. Gemiddeld worden de diensten en bijbelstudies bezocht door 20 - 30 personen.

Wat zijn de plannen?

Het komende jaar zullen we voornamelijk werken aan het bevorderen van gemeenschap en eenheid. Niet alleen op zondag, maar ook door de week. We zoeken in meerdere opzichten samenwerking met een aantal Rotterdamse en regionale kerken en hebben al goed contact met Crossroads Rotterdam en de Baptistengemeente Spijkenisse

Hoe ziet mijn takenpakket er uit?

Leiding geven aan het team. Investeren in contacten met YfC, Crossroads en andere partners. Fondswerven. Organiseren en leiden van activiteiten en diensten. Spreken in verschillende gemeenten. Maar vooral heel veel investeren in het ontmoeten van onze doelgroep; op straat, in The Mall, op Zuidplein, thuis, in het ziekenhuis, de gevangenis. Mensen pastoraal, praktisch en sociaal ondersteunen. Ik heb er ontzettend veel zin in.

Meer weten? Lees het boek Jezus In De Millinx. Of lees dit artikel. Wil je ons steunen? Neem dan contact met mij op via d.wolf1@chello.nl op en je ontvangt dan tevens onze nieuwsbrief.

Films

Ik heb de afgelopen weken twee aanbevelenswaardige films gezien.

Ten eerste: Babel. Een knap gemaakt drama, dat bestaat uit meerdere, door elkaar lopende verhaallijnen rond personages in drie verschillende werelddelen, die door verschillende gebeurtenissen toch met elkaar verbonden zijn. De verhaallijnen worden op deze manier met elkaar vervlochten tot één verhaal; een verhaal dat je bij de keel grijpt. Er wordt ontzettend goed geacteerd door zowel profs (Brad Pitt, Kate Blanchet) als amateurs en de diverse landschappen zijn op indrukwekkende wijze gefilmd. Het is wel een realistische en soms shockerende film; niets wordt de kijker bespaard. Menselijk falen en zwakheid worden onder een vergrootglas gelegd. De stilte onder de biospcoopbezoekers na afloop was veelzeggend. Geen optimistische boodschap dus, maar een verhaal over gewone mensen, communicatiestoornissen, pijn en eenzaamheid en de oneerlijkheid van het lot (de meest sympathieke personages krijgen er het hardst van langs). Somber, maar indringend. Een realistisch beeld van deze wereld, waarin zaken als liefde, respect en begrip ontzettend veel verschil kunnen maken. Juist het gebrek aan deze universele waarden zorgt in 'Babel' voor de ellende in de levens van de verschillende personages in hun eigen omstandigheden en culturen. De film begint overigens met de woorden uit Genesis, waarin wordt beschreven dat God zorgt voor de Babylonische spraakverwarring .

Ten tweede: Les Choristes. Publiekslieveling op diverse filmfestivals, waaronder Cannes. Een totaal andere film dan Babel.  Misschien wel zo populair omdat het laat zien wat liefde, begrip, trouw en toewijding daadwerkelijk voor verschil maken in een harde, kille, hopeloze omgeving. Situatie: een internaat voor moeilijke jongens in het Frankrijk van eind jaren veertig / begin jaren vijftig. Het regime op het internaat is keihard en liefdeloos. Maar dan komt er een nieuwe leraar. Een klein, dikkig, onopvallend mannetje dat mislukt is als muzikant. Zijn komst zorgt voor verandering. Alsof er een raam wordt opengezet in een donkere, stoffige ruimte en zonlicht kan doorbreken en de fisse wind kan waaien. Het kleine, onbetekenende mannetje met de mislukte carriere en een kapotte droom, blijkt van grote betekenis voor de levens van jongens, die door iedereen al opgegeven waren. Een prachtig, hoopvol verhaal, doorspekt met wat nostalgie en humor en uitstekende acteerprestaties. 

Ik wens jou...

een gelukkig nieuw jaar!

Wat is waar?

Wie mijn weblog volgt, mijn reacties op andere blogs leest of mijn boek gelezen heeft, weet dat ik gefascineerd ben door en veel sympathie koester voor de emerging church beweging. Sterker nog, door het hele proces dat ik doormaak met Thugz Church, voel ik mij nauw verbonden met of zelfs onderdeel van die beweging.

Bij sommige ontwikkelingen binnen de wereldwijde emerging beweging heb ik echter ook zorgen / bedenkingen. Eén van mijn zorgen is dat sommige leiders binnen de beweging (vooral in de VS en Engeland) zo ver gaan in hun omhelzing van het postmodernisme, dat ze er nauwelijks meer kritisch naar lijken te kunnen kijken. Ze lijken zoveel moeite te hebben met waarheidsclaims en zo gefrustreerd door conservatief evangelicalisme, dat ze meer lijken te neigen naar liberalisme en zich lijken te begeven op het hellende vlak van schriftkritiek. Vergaand reductionisme en relativisme lijken het gevolg van een anti-absolutistische houding bij sommige emergers.

Wat is waarheid? Hoe weet je of de waarheid betrouwbaar is? Is de waarheid niet relatief? Is het niet alleen jouw waarheid? Typisch postmoderne vragen, die hun weerslag vinden binnen de emerging/emergent beweging. Ik geloof dat de waarheid van Jezus absoluut is. Die zal je vrijmaken, niet de halve waarheid, de relatieve waarheid of jouw zoektocht naar de waarheid. ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven’, zegt Jezus. Dat geloof ik, op grond van eigen ervaring en op grond van overtuiging door wat ik lees in de bijbel en leer van de heiligen van de kerk van alle eeuwen.

Ik beschouw mijzelf als zijnde op reis, een heilige reis, een pelgrimsreis; als zoeker, dwaler, op ontdekkingstocht naar de grootte en breedte van de waarheid (God), maar tegelijkertijd ben ik (be)vrij(d) door de Waarheid, door Jezus en vind ik rust in Hem.

Incarnationeel vs attractioneel

Gisteren in Dizzy een leuk gesprek/discussie gevoerd over de attractionele kerk vs de incarnationele kerk. De attractionele kerk probeert mensen te trekken met strak georganiseerde diensten, goede sprekers, een goede band, drama, etc. Een dienst waarvoor je je niet hoeft te schamen en waar je andersdenkenden mee naar toe durft te nemen. De samenkomst staat dan ook centraal in deze kerk. Men hecht aan kwaliteit in de uitvoering van de dienst. De incarnationele kerk probeert mensen te trekken door het zijn van een gemeenschap, door relaties, door ook kerk te zijn door de week. De samenkomst is niet het belangrijkste onderdeel van de kerk. Men legt de nadruk op warmte, persoonlijkheid en echtheid.

Het beeld van kerk-zijn zoals dat in Handelingen voor mij opdoemt, vind ik meer passen bij een incarnationele, dan bij een attractionele kerk. Je kunt natuurlijk ook gaan voor een combinatie, zoals bijvoorbeeld Willow Creek doet, maar ook bij Crossroads Amsterdam en de Bethelgemeente in Drachten gebeurt, waar ze naast de dienst op zondag werken met een netwerk van 'kringen' of 'cellen'.

Wat mij tegenstaat aan louter attractionele kerken, is het feit dat het erg consumentgericht is. Je kunt anoniem de diensten bezoeken, op je gemak achterover leunen en genieten van een goede show. Consumeren maar. Dat lijkt niet echt op gemeenschap, of het beeld van een lichaam (1 Kor. 12). Ik zou willen pleiten voor creatieve producenten ipv passieve consumenten, voor discipelschap ipv consumptie. Mijn discussiepartner van gisterenavond is echter voorstander van attractionele gemeenten. Hij beargumenteert dat er zat mensen zijn die een werkweek van 50, 60 uur maken. Daarnaast hebben ze een gezin en een eigen sociaal netwerk van familie, vrienden en kennissen. Hoezo dan nog tijd in de kerk steken? Discipelschap vindt toch plaats in de maatschappij, op je werk en binnen je sociale netwerk? Wat is er dan heerlijker dan op zondagmorgen even niets te hoeven doen, achterover te leunen en opgeladen te worden voor een drukke, nieuwe werkweek? Als onze tijd een tijd van consumentisme is, waarom daar de kerkdiensten niet aan aanpassen? En is het gevaar van een incarnationele kerk niet, dat je al snel het gevoel krijgt aan allerlei verplichtingen te moeten voldoen, waar je er op aangekeken wordt als je minder actief bent of een keertje overslaat? Neigt dat niet naar sektarisme?

Interessante opmerkingen. Toch heb ik veel bedenkingen bij de consumptiemaatschappij en denk ik dat de kerk in plaats van daar in mee te gaan, een voorbeeldfunctie zou kunnen vervullen in het zoeken naar alternatieve leefwijzen. Maar hoe verander je een consumptiemaatschappij?

Verder denk ik dat de kerk in Nederland, zoals wij die kennen, vaak een kerk van de (consumerende) middenklasse is (hoewel er veel uitzonderingen zijn). Maar wat als God nu een voorkeur lijkt te hebben voor een heel andere klasse? Zie de goede post van Nico-Dirk hierover.

Samenleving kan wat leren van gewone gelovigen als zij zich niet schuilhouden

Onderzoek na onderzoek bevestigde ook het afgelopen jaar weer de onhoudbaarheid van de secularisatiethese, de veronderstelling dat religie als vanzelf zou verdwijnen uit de Nederlandse samenleving. Dat blijkt niet te kloppen. Toegenomen welvaart en individualisering hebben de honger naar zingeving allerminst gestild.

Die ontwikkeling heeft vooralsnog niet geleid tot hernieuwd elan bij de aloude leveranciers van zingeving: de traditionele kerken. Althans niet bij het kader en de top. Zowel de Protestantse Kerk in Nederland als de rooms-katholieke kerk blijven steken in een defensieve grondhouding. Daardoor zou je bijna vergeten dat het hart van de kerk – de gemeenten en de parochies – nog altijd springlevend is. Nog steeds vormt de kerk de grootste vrijwilligersorganisatie van het land, met leden die als geen ander bereid zijn zich in te zetten voor de eigen gemeenschap én voor de samenleving.

Kardinaal Simonis schreef maandag in deze krant dat „de werkelijk vooruitstrevende groepen binnen christelijk Nederland, de aanjagers van nieuw elan, van orthodoxe zijde komen”. Zij begrijpen beter dat de huidige samenleving vraagt om christenen „met een duidelijke identiteit, een rotsvast geloof en het lef om teken van tegenspraak te zijn”.

Misschien komt de orthodoxie inderdaad tegemoet aan de nieuwe hang naar klare taal die dit land heeft bevangen – zie ook de uitslag van de laatste verkiezingen. Tegelijkertijd doet zo’n claim onrecht aan de honderdduizenden gelovigen uit de middenmoot. Dáár zit vooralsnog de ruggegraat van christelijk Nederland. Alleen komt dat beeld veel te weinig over het voetlicht. De middenmoot zou je het zelfbewustzijn van de orthodoxie toewensen.

Een zichtbaarder kerk is ook om een andere reden van belang. Uit een deze week verschenen rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) blijkt dat dit land een grote groep ’niet-religieuze niet-humanisten’ telt. Eén op de vijf Nederlanders keert zich wrokkig af van de samenleving. De WRR meent dat hier een taak voor de overheid ligt. Zij zou deze grote groep buitenstaanders zingeving moeten bieden. Veel zuiverder zou het zijn als de overheid dit overliet aan de instantie die daar ruimschoots ervaring mee heeft. Maar dan zou de kerk wel, over de hele linie, haar schuchterheid moeten afleggen. Wie alleen met Kerst de deuren wagenwijd openzet, laat die kans lopen.

Bron:  Trouw, deVerdieping   | dossiers  | 23-12-2006 check deze link.

Het (lijvige, maar erg interessante) WRR-document kun je als PDF hier vinden en downloaden!

Richard, dank je voor de tips. :-)